Welkom op de 'En verder' pagina,

 

met veel vreugde kan ik de geboorte

van mijn nieuwste boek "Eén Dag Marie" aankondigen,

een dag door de ogen

van een klein, heel gevoelig meisje meebeleefd.

 

 

Hier verschijnen interessante verhalen en gedachten,

voor "life" inzichten kan je op Youtube en Facebook kijken

bij "Ronald van de Peppel",

daar verschijnen steeds meer "beeldverhalen".

 

 

De open lucht beurs: "Bewust Leven"

vindt plaats op 24 & 25 augustus

van 11.00-18.00 uur

Er zijn kraampjes

met alternatieve activiteiten;

kundige mensen werken met handen en voeten,

cranio-sacraal, met leylijnen en kristallen.

Er is een medium en klankhealing

en nog meer .

Creatieve mensen zijn er, o.a.met viltkunst.

Er is kleding en sieraden

en kramen voor humanitaire projecten

in Kameroen, Senegal, Nepal en Egypte.

 

Zo nu en dan wordt er muziek gemaakt

en er zijn lekkere, zeer goedkope hapjes en drankjes.

Ook is er een tombola met mooie spullen,

waarvan de helft van de opbrengst

naar een aantal humanitaire projecten gaat

en de rest is voor de organisatie van de beurs .

En er is veel live muziek!

MUZIEK!!

Zaterdag & zondag telkens om 11.30, 12.30 en 13.30 uur

en om 14.30, 15.30 en 16.30 uur

Er zijn veel lekkere hapjes en drankjes

En er zijn lekkere pannenkoeken

en verse koffie of een pint,

en goede cava

en kruidig eten

en zo voort

 

Welkom op 24 & 25augustus!

 

 

 

 

overal is licht
ook als de nacht zo donker lijkt
zijn er duizenden sterren
ook al zijn er wolken
overal is leven
heel klein
en heel groot
alles verandert
alles beweegt
soms te snel
soms onzichtbaar  traag
elke dag biedt nieuwe kansen
soms groot
soms klein
soms is er een schaterlach
soms een glimlach
soms een traan
en alles is waardevol
enjoy 2016

 

 

 

Nieuwjaarsverhaal:

  Een man staat op, drinkt een dubbele espresso
en denkt:  vandaag ga ik goed doen.
Hij wandelt naar buiten, ziet een hond
en wil die aaien, maar het is een bange hond,
en de man wordt in zijn hand gebeten.
Verderop  staat er een plant in kurkdroge aarde.
De man geeft hem snel water en,
terwijl hij verder wandelt,
verschrompelt de plant,
omdat het een zeldzame woestijnplant is,
die absoluut geen water verdraagt.
Dan ziet de man een jongetje,
hij wandelt er naartoe,
maar het jongetje rent gillend weg,
pedo, pedo, roepend.
De man is kwaad nu,
drinkt nog een dubbele espresso,
en de volgende hond die hij ziet,
geeft hij gelijk een trap,
maar het is een gestoorde hond
die net een meisje wil  gaan bijten
en zich nu betrapt voelt in zijn gedachten,
en omdat hij alleen de taal van het geweld verstaat,
bijt hij het meisje niet.
Verder loopt de man een plant
in kurkdroge grond voorbij
en de plant is blij, omdat hij
op het punt van bloeien staat
en alleen in de droogte kan bloeien.
Een meisje zit dromerig aan de kant
en de man loopt haar voorbij,
en het meisje is dankbaar
dat ze met rust wordt gelaten,
want al die volwassenen klagen
altijd dat ze niet oplet,
maar ze is zo graag in haar droomwereld.
Wat de man niet weet,
is dat hij de hele dag gevolgd wordt
door een wolk jonge lichtwezens,
die les kregen in menskunde,
en de les van de dag was:
Onwetendheid in actie
geeft onverwachte resultaten...
geniet dus van het onverwachte
en blijf vooral: Doen!                                      

 

Verhaal

Een man wandelde in de stad en bemerkte
dat iedereen er zo bedroefd uitzag.
Hij zag een mooie jonge vrouw, ging naar haar toe en zei:
“Mooie, jonge vrouw, waarom bent u zo bedroefd?”
En zij antwoordde: “ik ben wel mooi en jong,
maar niet zo slim als dat meisje op dat bureau daar.”
De man ging naar het andere meisje toe en vroeg:
“U die zo slim bent, waarom bent u droevig?”
En het meisje antwoordde: “Ik ben wel slim,
maar niet zo sterk als die mooie man daar.”
Maar ook de mooie man was niet gelukkig.
En de zoekende man vroeg: “En waarom bent u niet blij?”
En het antwoord luidde: “Ik ben wel mooi en sterk,
maar heb niet van die leuke kinderen, zoals mijn vriend.”
En toen de zoekende man op weg ging naar de vriend,
kwam hij door het park.
Daar zat een klein bruin vogeltje helemaal gelukkig
op een tak in de zon zijn veertjes te poetsen.
De man vroeg aan het vogeltje: “Waarom ben jij zo gelukkig,
terwijl je maar klein en bruin bent?”
En het vogeltje zei niets en poetste gelukkig zijn veertjes in de zon.
Verder zat een oude man met een oude hond op een bankje
en zij zagen er zo rustig uit.
De zoeker vroeg “Waarom zijn jullie zo tevreden?”
De hond keek alleen, maar de man zei:” Wij hebben alle redenen
al gehad om ongelukkig te zijn en wij hebben besloten
dat het prettiger is om  vrede te sluiten met het moment,
waar wij in zijn, want andere momenten hebben we niet.”
En de zoekende man zette zich op het bankje en zocht niet meer.

              Ronald van de Peppel

 

Een paar nieuwe mogelijkheden zijn ontstaan:

 

 

Via KOBO.com is het nu mogelijk om

"Glimlach in de chaos" en

"Parels in de Wind van de Tijd"

zijn als e-book te kopen.

In de Engelse versie is het: "Smiling beyond Chaos",

in de Franse: "Sourire au delà du Chaos"

 

Ook bestaat nu de mogelijkheid om je als vriend aan te melden op mijn facebook pagina

en dan blijf je op de hoogte van mijn activiteiten

 

 

***

In deze tijd worden ons een veelheid aan systemen aangeboden om de wereld naar onze hand te zetten. Wij kunnen welvaart en gezondheid creëren en anderen genezen en andere fantastische dingen doen door bij de juiste club te gaan shoppen; er wordt de gedachte gesuggereerd dat je door de juiste instelling te kweken min of meer almachtig wordt, waarbij lichtjes over het feit wordt heengestapt dat ons inzicht in het grote geheel uiterst beperkt is.

Nu vind ik het zeer belangrijk om daar een aantal kanttekeningen bij te maken.

Om te beginnen krijgen wij steeds meer het idee gepresenteerd, dat het de bedoeling is dat wij als een stralend blauw licht door het leven gaan en als dat niet zo is, wij iets mis doen, dat we nog niet genoeg geëvolueerd zijn. Maar laten wij vooral niet vergeten dat pijn en ongemak een normaal onderdeel van het bestaan zijn; wanneer je in het licht wandelt, volgt je schaduw je overal. Sterker nog: wij zijn gebouwd om met een vrij grote hoeveelheid drama en trauma om te gaan, als zinnig deel van onze ontwikkeling en tot een groter begrip van alle levensfasen. Zoals elke boomkweker weet, krijg je de sterkste bomen wanneer je ze zonder stok laat opgroeien, omdat zij sterk worden van de wind, waar zij zich tegen weren.

Het leven is een yin-yang bestaan: half wit en half zwart. Dat is best veel zwart en daar kunnen wij prima tegen, het hoort er zelfs bij, het maakt het leven een uitdaging en waardevol. Nu en niet pas wanneer alles "in orde" is.

Maar de illusie van wel-doen is nog veel gevaarlijker.

Om te beginnen weet niemand wat goed voor hem of haar is. Wij weten wel wat aangenaam of lekker is, dat is niet zo moeilijk. Maar om te kunnen weten wat je nodig hebt, is het noodzakelijk om je volledige karmische geschiedenis te kunnen overzien, al jouw lichamelijke en geestelijke behoeften daaruit de destilleren en daarna de beste volgende stap te beslissen. Als je er even over nadenkt, zie je gelijk dat ons begrip daarvoor te klein is. Het is al moeilijk genoeg om een kamerplant te verzorgen. 

Dus wanneer je dan denkt, dat je door je gedachten te richten op iets, dat je toe zal vallen (en ja, natuurlijk hebben onze gedachten een enorme invloed op de wereld om ons heen, dat staat buiten discussie), bedenk dan heel goed wat je aan het doen bent, want misschien lukt jouw herschikking van dat deeltje van het universum wel, maar wat is het gevolg? Met goede bedoelingen kan je bijvoorbeeld iemand tegenkomen met een zeer pijnlijke knie. (Of je hebt zelf last van je knie.) Nu heb je een aantal trucs onder de knie gekregen en je slaagt erin om die knie volledig te genezen. (Jij bent prima geëvolueerd, je ziet jezelf misschien wel als een "nieuw" mens, die in een hogere trilling leeft.) Maar wat gebeurt er nu? Die persoon sterft aan een hartaanval. Tot nu toe had zijn knie hem verhinderd om hard te gaan lopen, maar in de vreugde van de gerepareerde knie, is hij gaan joggen en sterft vroegtijdig. Sterker nog, door zijn knie moest hij veel zitten en schreef hij hartverscheurende diep tragische verhalen, die miljoenen mensen inspireerden en ze de kracht gaven om ondanks hun pijn toch verder te leven. En nu heb jij zijn knie gerepareerd, omdat je het kon en dacht dat het een goed idee was.....en het je ego lekker voedde; omdat jij je behoefte om iets "goeds" te doen en daarmee een beetje waarde te veroveren, blindelings had vervuld, niet kijkend naar je diepere motieven, die waarschijnlijk helemaal niet zo schitterend waren. 

Niet voor niets zegt men in de Zen dat de slag van de vleugel van de vlinder aan de ene kant van de wereld, een storm tot gevolg heeft aan de andere kant.

Ernstiger is het dat veel liefdevol gepresenteerde "nieuwe" bewustzijnsvormen en trainingen zich zeer ego-voedend opstellen: wanneer je bij onze club komt, behoor je tot de "beter /hogere" mensen, degenen die het zullen overleven als de wereld ontspoort. Wanneer je bij onze andere club komt, ontketen je ongeziene genezende krachten in jezelf en kan je alle pijn verlichten en daardoor wordt jijzelf natuurlijk heel bijzonder want jij kan dit, jij bent uitverkoren. Jij gunt jezelf dit en dan zou je wel 'ns kunnen denken dat jij beter bent dan een ander, of meer waard of toch minstens heel bijzonder en de anderen zijn eigenlijk maar sukkels, want zij hebben dit grote inzicht nog niet door. En jij leeft verder achter de sluiers die jij om je eigen hoofd hebt geweven, waarin je alleen maar je eigen illusies kan zien en de wereld vervormd waarneemt.

Niet voor niets worden de bijzondere gaven die een mens kan ontwikkelen in de loop van zijn karmische evolutie als grote uitdagingen gezien. In de Oosterse filosofieën spreekt men van de siddi's, zoals kunnen genezen, helderziendheid, over water kunnen lopen, vliegen, onzichtbaar kunnen zijn en bilokatie (op twee plaatsen tegelijkertijd kunnen zijn). Nu deze siddi's worden gezien als verraderlijke valkuilen, omdat je zo gemakkelijk zou kunnen denken dat je bijzonder bent, meer waard dan een ander, beter. Maar dat is niet zo, nog altijd heb je veel te leren en heb je veel blinde vlekken en kan je met de beste bedoelingen verschrikkelijke fouten maken, door de beperktheid van je inzicht.

Dus blijf vooral heel kritisch, naar jezelf en anderen. 

Blijf goed voelen of het eerlijk is, hoe je leeft.

Vergeet nooit dat niemand het recht heeft om de waarde van een ander te bepalen en jij dus ook niet. Jij kent de waarde van de weg van de ander niet, je kan alleen maar proberen zo respectvol mogelijk met alle levende wezens om te gaan en zoveel mogelijk in de staat van liefde te blijven. 

Zelfs een witte lelie werpt een zwarte schaduw, en daar is niets mis mee.



* * *

  Een paar wensen:

 

Ik wens je te leven

als een zoetgeurende waterlelie,

zich koesterend in de zon,

die met haar stengel

door het koude water

in de stinkende modder

haar voeding vindt.

Ik wens je te leven,

met de kracht

om de stok te breken,

die je slaat.

Ik wens je te leven

met de kracht

om de liefde,

die er is,

toe te laten.

Ik wens je te leven

met de vreugde

van je eigen

dwaasheid, wijsheid en schoonheid

en dat je die

door niemand laat afnemen.

Ik wens je vooral te leven

op dit moment

vol-ledig,

totaal

en met de zekerheid

dat alle andere momenten

illusies zijn.
  

  

* * * 

 

 Nog meer wensen:

 

Ik wens je kracht.

  Ik wens je voldoende kracht om te hopen.

  Ik wens je genoeg hoop om te durven liefhebben

in een wereld die niet op jou zit te wachten.

 

Ik wens je voldoende sereniteit om door te zetten 

als de wind ijskoud in je gezicht blaast 

en de herinnering aan de zomerse dagen ver weg is.

 

Ik wens je warmte in je hart om trouw aan jezelf te blijven 

en niet je liefde

af te laten hangen van de erkenning door anderen.

 

Ik wens je mensen om je heen die zo nu en dan falen,

zodat ook jij niet perfect hoeft te zijn

en ik wens je inzicht om dat te zien.

 

Ik wens je wijsheid om te zien, wanneer je moet afhaken

en wanneer je moet doorzetten.

 

Ik wens je een waarheid te vinden die groter is dan je gekwetste ego.

 

Ik wens je een glimlach 

om de dwaze heerlijke chaos van je eigen ziel te beleven.

 

Ik wens je de schoonheid van een sneeuwkristal,

het lied van de nachtegaal

en vooral de vreugde

 

van elk nieuw,

uniek

  moment.

 

  Ronald van de Peppel
 

 

Glastonbury vanaf Camelot

 

                       Verslag van de reis naar Thailand

                        Elephant tales

 

Wanneer je in Noord-Thailand de kleurige drukte van Chiang Mai, met zijn kruidige geuren van slecht afgestelde motoren, wierook en curry achter je laat en vijfenzestig kilometer naar het noorden gaat, vindt je daar het "Elephant Nature Park" opgericht door Sangduen Chailert, of Lek, een kleine vrouw uit de berggebieden van Thailand. Als kind leefde en werkte zij met olifanten, die met liefde werden behandeld en het schokte haar dan ook toen zij met de mishandelingen geconfronteerd werd die de meeste olifanten helaas tegenwoordig moeten meemaken. De wilde olifanten zijn al bijna uitgestorven en voor de overigen is er steeds minder werk.

Zij heeft er haar levenstaak van gemaakt om zoveel mogelijk van deze grote vriendelijke dieren een veilige en waardige levensruimte te bezorgen en heeft met steun van veel vrijwilligers een vallei gekocht, waar een rivier door stroomt.

Er zijn een aantal overnachtingsmogelijkheden in het olifantenpark en ik besluit van die mogelijkheid gebruik te maken en daar een paar dagen te blijven. Ik heb nog nooit iets met olifanten gedaan, maar als beroep doe ik al twintig jaar auralezingen bij mensen.

 

Max, de grootste olifant van Thailand, staat stil in de warme lucht. Rustig trekt hij met zijn slurf plukken olifantengras uit. Zijn grote gerimpelde kop is vooral gericht op zijn eten. Hij klopt de aarde van de wortels en propt het gras behendig in zijn mond. Insekten zoemen om mij heen in de vochtige jungle hitte. Op een meter of tien van deze grote onbetrouwbaar genoemde graseter stop ik. Carl, de vaste begeleider van Max, staat een meter of twee naast mij.

Ik sluit mijn ogen en probeer met mijn geest het bewustzijn van vijf ton olifant te voelen. Voorzichtig tastend zoek ik hem op. Verrassend snel voel ik zijn aanwezigheid. Is hij daar al?

"Max, wil je bij mij komen, in mijn hoofd?"

Zijn geest komt dichterbij. Het heldere beeld, dat ik ontvang, is een aarzelende olifant die voorzichtig mijn denkruimte binnnen stapt.

" Ben je hier graag?",vraag ik.
"Ja, hier is het wel goed", komt het antwoord snel en duidelijk.
"Hier wel, maar daar bij die mensen, dat vind ik veel te druk. Die trekken en duwen en roepen maar. Oh, dat is zo vervelend, zo lastig, al die drukte.

Ik wordt daar zo moe van, zo moe. Soms ben ik zooo moe".
Zijn antwoord komt in de vorm van beelden, die hij mij laat zien, en een luide donderende stem, als een grote gong.
(Carl bevestigt later dat Max de laatste tijd geïrriteerd op mensen reageert, als hij bij het centrale platform komt om de bananen te halen, die daar dan worden uitgedeeld)

"Zou je liever alleen zijn?", vraag ik, een beeld neerzettend van een grote lege grasvlakte met Max in het midden.
"Ja, maar dan zo (zet hij het beeld neer) dat ik wel andere olifanten kan zien, in de buurt, niet echt alleen, dan voel ik me eenzaam."
(Weer bevestigt Carl later dat Max graag op zichzelf is, maar toch altijd wat in de buurt van de andere olifanten blijft.)

"Ik zal ervoor zorgen dat je niet meer naar de mensen toe moet gaan om je bananen te krijgen"
(Max krijgt tegenwoordig zijn bananen los van de andere olifanten.)

Ik besluit wat dieper te gaan.
"Herinner je je nog iets van vroeger?"

Gelijk komt er een golf van beelden: mensen, auto's, huizen, poten, slurven, wapperende olifantenoren, een spiraal waarin ik bijna word meegezogen .
"Ho, ho, rustig, rustig. Laat het verleden maar. Het is voorbij. Het komt niet meer terug..."

Max kan zich er verbazingwekkend snel van losmaken.
"Weet je dat zeker?"
"Ja, Max.  Ik weet het zeker. Je mag hier altijd blijven.
Wat geweest is, is voorbij. Nu is dit, de weiden, de andere olifanten en de mensen, dit is alles.
En het blijft zo." "Echt?" Blij, voorzichtig.

"En Carl, wat vind je van Carl?", vraag ik hem.
Een ontroerend beeld vormt zich voor mijn geestesoog.Max die zijn grote slurf in een innige omhelzing om Carl heenkrult.
"Zo veel hou ik van Carl."

(Later leg ik Carl uit, dat het belangrijk is, om als hij weg moet gaan aan Max een beeld te laten zien van weggaan, maar ook van terugkomen, zodat zijn grote vriend daar geruster in is.)

"Max, ze zijn bezig om een medicijn voor de ontsteking in je kaak te zoeken en later zullen ze in je mond gaan prutsen, maar dat is om de pijn minder te maken. Kan je proberen om ze toe te laten, zodat ze het goed kunnen doen?"

Weer is het antwoord er vrijwel direct.
"Ik zal het proberen, maar ik kan er niet goed tegen als ze me pijn gaan doen."

Dat kan ik me ook wel voorstellen.
Tja, nu heb ik hier wel mooi een verhelderend gesprek gehad met een gerimpelde vijftonner, maar is dat voor hem ook zo geweest? Even proberen.

"Max, als je me begrepen hebt, mag je rustig naar mij toekomen en je slurf op mijn linkerschouder leggen."

En, oh wonder. Max komt in beweging. Grote voet voor grote voet zettend, komt de grijze kolos op mij af. Ik voel Carl naast mij zenuwachtig worden; hij weet niet dat ik dit aan Max gevraagd heb. Dichter en dichter komt hij.

Rustig blijven, Ronald, zeg ik tegen mezelf.Ik sta heel stil, met bonzend hart.

Voet voor voet komt Max dichterbij. Hij wappert zo nu en dan met zijn oren en maakt diepe rommelgeluiden vanbinnen. Het uiteinde van zijn slurf draait wat in de lucht en wrijft soms met een schurend geluid om zijn eigen slurf heen omhoog en omlaag, alsof hij niet goed weet waar hij zijn slurf moet laten.

Carl wordt steeds zenuwachtiger en Max voelt Carl zijn onrust en ik probeer iedereen rustig te houden hoewel mijn hart tegen mijn ribben bonkt. Misschien had ik toch beter iets anders gevraagd, bedenk ik mij nu.

"Blijf naar zijn aura kijken", houd ik mezelf voor, "zolang hij niet lelijk doet, is er niets aan de hand."

Dichter en dichter komt hij. Dan staat hij stil, iets links van mij. Zijn grote grijze kop is naar mij toegedraaid. Hij snuift en draait wat heen en weer met zijn machtige slurf met 50.000 spieren die met één klap al mijn ribben kunnen breken.

Ik voel hoe Max aarzelt. Hij voelt de nerveusiteit van Carl en vraagt zich af wat hij nu moet doen en of hij het wel goed begrepen heeft.

"Moet ik je nu aanraken?"

't Is goed Max, je heb het goed gedaan, ga maar.
En inderdaad, even later draait hij langzaam weg en gaat weer terug naar de plaats waar hij eerder stond te eten.

Carl staat paf. "Max doet dit nooit. Hij gaat niet naar een vreemdeling toe en als ik in de buurt ben al helemaal niet."Opgewonden lopen we terug naar het centrum. Ik ben verwonderd en blij, verrast door de helderheid van de communicatie.

Carl is wild enthousiast, zeker nadat hij de rest van ons "gesprek" heeft vernomen, omdat hij daarin exact het gedrag van zijn grote vriend herkent.  Ook de andere dierenbegeleiders zijn verwonderd en het wordt een lange avond, waarin we veel over dieren en communicatie met beelden praten.

 

De volgende dag ga ik naar Jokia, blind geworden door mishandelingen en nu weer zwanger. Vroeger heeft zij al eens een miskraam gehad toen zij hoogzwanger in een houthakkerskamp werkte. Mae Perm, een ouder wijfje, is vaak bij haar in de buurt en past op haar.

"Dag Jokia."
Voorzichtig komt haar bewustzijn dichterbij, aarzelend, voelend, mijn geest proevend. Tot mijn verbazing is ze niet bang.

"Jokia, ben je hier graag?"
Ja, ze doen me hier geen pijn en er is veel eten en Mae Perm is een fijne vriendin."

"Weet je nog dingen van vroeger?"
Verwarde beelden: trekkende olifanten, mensen, kreten, lichtflitsen.

"Jokia, Jokia, dit is voorbij. Dit komt nooit meer terug....
(Ik vind het heel belangrijk dat zij snappen, dat hun lijdensweg voorbij is, omdat zij zich anders altijd blijven afvragen of ze misschien terug worden gestuurd naar hun oude bestaan, zodra ze sterker zijn en dat dat een heel beangstigende gedachte kan zijn om mee te leven.)

 Je mag hier blijven, altijd."
Even wachten nu. Ze kalmeert weer snel. "Dat is goed, dat is fijn, dat ik hier mag blijven."

Zij lijkt zich daar niet veel zorgen om te maken.(Later wordt mij verteld dat zij één van de olifanten van het allereerste begin is en hier dus al vrij lang verblijft.)

"Weet je dat je vroeger een kind hebt verloren?", vraag ik, omdat ik denk dat daar iets geheeld zou kunnen worden.
"Een kind, een kind? Ik heb nooit een kind gehad. Je moet je vergissen." Er is spanning en verwarring in de klank van haar stem.

"Maar vroeger dan, in het houthakkerskamp?""Daar was pijn, altijd pijn."

(Later wordt mij verteld dat haar foetus kennelijk direct is weggeruimd, waarschijnlijk aan honden gevoerd, dat zij haar kind misschien zelfs niet heeft gezien en dat zij gewoon heeft moeten doorwerken.)

"Laat maar, dat is voorbij, dat komt nooit meer terug. Je gaat nu een kind krijgen, hè. Hoe voelt dat?"

"Dat voelt helemaal niet goed nu. Ik ben bang. Ik ben bang voor de honden. Ik hoor overal om mij heen honden, maar ik kan ze niet zien en als ik een kleine krijg, kunnen ze 'm zo pakken en dan kan ik  niets doen. En als ze dan verloren loopt, kan ik ze ook al niet vinden en zij mij ook niet en...."

"Ho, ho. Jokia. Je kindje kan jou wel zien. Jij ziet haar niet, maar zij jou wel.
En ik zal proberen er voor te zorgen dat er geen honden bij je in de buurt zijn, wanneer jij je kleine krijgt, zodat jij daar gerust in bent."

"Oh, dat is goed. Dat is fijn, maar hoe moet dat nu met Mae Perm? (De oudere olifant die meestal bij haar is.) Misschien is zij wel jaloers, dat ik een kleine heb. Misschien wil zij wel niet meer op mij passen en hoe moet dat dan met die honden? En misschien neemt zij mij de kleine wel af en dan kan ik ook al niets doen en....."

"Rustig, rustig."kalmeer ik haar. "Ik zal er wel voor zorgen, dat er geen honden zijn wanneer jij je kleine krijgt en ik zal aan de andere mensen hier vragen om Mae Perm bij jou in de buurt te houden, dan kunnen jullie samen voor haar zorgen. Dat gaat wel lukken."

Ze kalmeert en graast weer rustig. Ondertussen is er een nieuwsgierige jonge olifant, Hope, op ons afgekomen.
Mijn aandacht gaat nu naar hem toe en vrijwel onmiddellijk maakt ik contact. Het blijft mij verbazen hoe helder en sterk de verbinding met een olifant tot stand komt; heel anders dan een hond of kat.

"Hallo. Dag Hope. Kom maar wat dichterbij." (Met je geest bedoel ik.)

En, bonk, 700 kilo jonge olifant botst vrolijk tegen mij op en duwt mij bijna ondersteboven. Goed, nog eens.
Ik probeer het nog twee keer. En elke keer komt hij onmiddellijk naar voren, als ik hem vraag om dichterbij te komen en botst mij zowat ondersteboven.

Dit werkt dus niet.

Carl had mij gevraagd om te kijken of ik hem beter kon laten luisteren, omdat de jonge olifanten tot nu toe zo weinig gehoorzaam zijn en dat dat later wel problemen kan geven.

Dus.

"Hope....?   We moeten 'ns praten over discipline."
Verontwaardigd en opstandig valt hij mij gelijk in de rede. "Discipline, discipline!
Ik wil helemaal niet praten over discipline!" (Mentaal klinkt het als een verontwaardigd jongetje.)

En ogenblikkelijk draait hij zich om, laat mij zijn achterkant zien (een gedrag dat olifanten onderling ook gebruiken om afwijzing te tonen) en loopt weg. Verbazingwekkend duidelijk hoe de lichamelijke reactie laat zien dat de vraag goed begrepen is. Ik heb geen zin om tegen zijn staart verder te praten dus ik laat hem gerust.

Het is warm en ik ben moe. Die avond praat ik met de dierenverzorgers nog meer over de communicatie met dieren en ga vroeg slapen.

 

De volgende dag ga ik naar de volgende olifant in dit wonderlijke verhaal.

Mae Tekia, de olifant die haar mahout (de vaste begeleider) doodde, staat rustig te grazen. Afgezonderd van de andere dikhuiden ziet zij er vredig uit. Ik blijf op een meter of tien van haar staan. Rustig trekt zij plukken gras uit, klopt de aarde eraf en propt ze in haar mond.

"Mae Tekia?"

Haar aandacht is er gelijk, met een verrassende openheid komt haar geest dichter bij de mijne. Ondanks alle mishandelingen in haar leven, kan zij mij op deze telepatische manier toch begroeten.

"Dag Maitekia. Hoe vind je 't hier?" Haar antwoord komt als een golf van beelden, indrukken.

"Veel te veel bruine mensen hier. Ze komen op hun brommers hier vlak langs rijden en wonen ook in die huizen daar. Veel te dicht, veel te veel. Zij rijden hier maar op en neer. En ik hou niet van bruine mensen, ik vertrouw ze niet."

"Waarom vertrouw je ze niet?" "Daarom niet!"

Ze laat verschrikkelijke beelden zien van olifanten, andere olifanten dan haarzelf, die grote boomstammen door een modderige jungle trekken en die door bruine mensen worden geslagen en met ijzeren pieken gestoken om ze door te laten werken. Het ontroert mij om te zien dat haar onrust niet met haar eigen pijn te maken heeft, maar met de mishandeling van andere olifanten.

"Daarom vertrouw ik die bruine mensen niet!" "Maar hier zijn toch ook witte mensen?"
"Ja en die zijn veel te vertrouwd met die bruine, dus je weet meer nooit..."

"Weet je dat je die mahout van vroeger hebt gedood?" "Is hij dood? Prima, het was een slecht, echt slecht mens. Ik ben blij dat hij dood is, ik zou het zo weer doen!" Wat kan ik zeggen? Ze heeft natuurlijk gelijk.

"En jouw mahout nu? Wat vind je daar van?" "Dat gaat wel, hij kan er mee door." Zij lijkt er even over na te denken.
"Ik vind dit niet leuk. Het is niet fijn om hierover te praten, ik wordt er kwaad van en droevig."

Zij is duidelijk geïrriteerd door de wending van ons gesprek en draait haar gat naar mij toe. Hier is weer dat duidelijke signaal, in elke taal trouwens, en ook typische olifantentaal voor: in jou heb ik nu even geen zin.

Maar ik ben nog niet klaar met haar en blijf rustig staan. Ze loopt niet ver weg en na een minuut of vijf draait zij weer mijn richting uit.

"Maitekia? Je leven van vroeger is voorbij.
Dat komt nooit meer terug. Je mag hier altijd blijven." Aarzelend.

"Echt?"
"Ja. Zou je graag een andere olifant bij je hebben? Als gezelschap, een vriendin?"
"Andere olifanten houden niet van mij.", komt het verrassende antwoord.

"En ik weet trouwens ook niet hoe ik dat moet doen, houden van, dat ken ik niet. Ik heb het nooit geleerd. Maar gezelschap, gewoon samen, iemand in de buurt, dat lijkt me fijn."

"Ik zal vragen of het kan. En verder, wil je verder nog iets?"
Gelijk komt het beeld van een afdak op vier palen, geen boom, maar een door mensen gemaakt olifanten zonnedak.
Ze vindt het duidelijk te warm, zo in de zon, zonder bescherming.

Later ben ik op het terrein gaan kijken en inderdaad, helemaal aan de andere kant van de vallei staat precies zo'n zonnedak op palen als ze mij liet zien. Ook bevestigden de mensen dat zij door de andere olifanten wordt gemeden.

Stil staan we bij elkaar. Insecten zoemen in de hitte. Maitekia eet plukken olifantengras en ik sta te zweten in de zon. Wat nu? Opeens denk ik: laat ik haar gewoon een healing geven. Gewoon haar energielichaam verzorgen, zoals ik al twintig jaar bij mensen doe.

Met mijn armen naast mijn lichaam draai ik mijn handpalmen naar haar toe en verbind mij met haar aura. Op dat moment stopt zij met eten.

Ik sluit mijn ogen en begin de lagen van haar aura te verzorgen, de ene na de andere. Na een tijdje merk ik dat ik langzaam heen en weer begin te wiegen. Ik laat het gebeuren, volg de beweging van het moment. Lang blijf ik bij haar emotionele laag. Eerst stroomt er een vuile donkere brij af, na een tijdje wordt het lichter van kleur, minder zwaar. Rustig ga ik verder met gesloten ogen, mijn handen naast mijn lichaam met de palmen naar haar toe; vanaf een tiental meters, strelend, verzorgend, als een helende balsem. Meer dan tien minuten gaan voorbij. De verandering komt maar langzaam. Als ik mijn ogen open doe, zie ik tot mijn verwondering dat Maitekia met mijn wiegende beweging meegaat, als een kind dat gewiegd wordt door zijn moeder. Zij eet nog steeds niet en volgt perfect vanop een afstandje de beweging van mijn lichaam en handen. Verwonderd kijk ik even, sluit mijn ogen weer en ga rustig verder, langzaam heen en weer bewegend in de felle zon.

Na een tijdje denk ik: "Nu is 't wel even genoeg geweest. Ik kan zo eindeloos doorgaan, ze koestert zich in de energie als een kat in de zon of als een kind dat onder de douche staat en er niet vanonder wil komen. 't Is wel mooi geweest."

Gelijk komt Maetekia door: "Niet stoppen, niet stoppen, ga door, ga door." Ja maar, dit lijkt zo eindeloos.
Misschien kan ik dit op een hoger niveau beter regelen.

Zoals je op een microscoop verschillende vergrotingen kan instellen, zo kan ik ook van waarnemingsniveau verfijnen; dus laat ik dat dan maar doen. Op het moment van verandering van energie hoor ik opeens "Hoeoeoet!!!" achter mij en zie daar een andere olifant die gefascineerd naar de healing staat te kijken en een aanmoedigingskreet slaakt. 

Wonderlijk hoe deze dieren met elkaar meeleven en hoe bewust ze zijn van elke ontmoeting en elke verandering in energie.

Op het volgende niveau tref ik een zilverwitte wereld aan, schitterend als een gefragmenteerde autoruit, honderden kleine brokjes, als een voile van licht, zweven in een hoge, fijne trilling, die ik alleen maar ken van yogi's of sjamanen. Voorzichtige begin ik de brokstukken te verbinden tot er langzaam een vlies van wel tien meter doorsnee ontstaat dat Maetekia omspant.

Wanneer ik klaar ben, doe ik mijn ogen weer open en zie dan pas dat zij nog steeds niet eet en meewiegt met mijn eigen wiegende beweging. De olifant achter mij is ook blijven kijken.

Om af te ronden maak ik een fijn web van gouden draden dat alle olifanten daar verbindt met een centraal hoog bewustzijn als een gouden olifant, zodat een nieuwe bewoner zich sneller bewust zal zijn van de plek waar hij gekomen is. En ook dat hij er mag blijven, want daar maken ze zich toch meestal de meeste zorgen over.

Langzaam wandel ik weg, diep geraakt door de schoonheid van wat ik heb gezien. Ondanks haar trauma's, is het bewustzijn van dit mishandelde vrouwtje van een niveau dat ik in de mensenwereld alleen maar bij hoogingewijden aantref.

Pas een half uur later begint zij weer te eten.

 

De volgende dag ga ik 'ns bij Somboon kijken. 't Is een vrij grote, vrij dikke olifant, een mannetje. Ik weet niets van hem. Hij staat los te grazen, niet al te ver van het centrale platform, op een plek met veel vers olifantengras. Steeds pakt hij grote plukken gras met zijn slurf, klopt ze schoon en propt ze in zijn mond. Hij stopt geen moment.

"Hallo."
En weer gelijk die grote openheid van geest, die bereidheid om te ontmoeten.

"Hallo Somboon. Hoe vind je 't hier?" "Lekker eten, goed veel eten." "En verder?"
"Goed eten en lekker veel. Vooral dat."(Later hoor ik dat hij compleet ondervoed in het park is aangekomen.)

"En de andere olifanten?""Oh, dat gaat wel, de meeste zijn ok."
"Weet je, je mag hier altijd blijven. Je hoeft niet terug.""Dat is goed. Ja, dat is goed. Het is hier rustig en lekker veel eten..."

Hij staat daar maar rustig te grazen, een tevreden olifant.
Ik denk aan de andere zestien en dat ik ze niet allemaal kan bezoeken.

"Zeg Somboon. Kan jij aan de andere olifanten vertellen, dat ze hier mogen blijven? Dat ze niet bang moeten zijn, dat ze weer weggestuurd worden." "Dat wil ik best. Ja, dat is goed."Een olifant met een missie.

Ik ga terug naar het centrale platform en ik ben er nog maar net aangekomen of Somboon wandelt weg van zijn groene weitje, waar hij al uren staat te eten. Hij stapt rechtstreeks naar Nonamie en zijn moeder en gaat daar een tijdje bij staan, om een praatje te maken. Weer laat hij een directe reactie op een mentaal verzoek zien.

 

De volgende morgen vroeg ben ik met een diep geroerd hart vertrokken.
De dagen daarop kon ik Max nog regelmatig op bezoek voelen komen in mijn bewustzijn.

Ronald van de Peppel

1 dec. '04

www.elephantnaturepark.org

 * * *

 

VOOR LOSLATEN IS LIEFDE NODIG

  Loslaten
is iemand anders de kracht laten om het zelf te doen

Loslaten
is verbonden zijn met de ander in respect voor zijn ruimte

Loslaten
is de ander de ruimte laten om fouten te maken

Loslaten
is de ander laten leven als hij wil leven
en laten sterven als hij wil sterven

Loslaten
is er zijn in liefde en vrijheid

Loslaten
is de ander zo liefdevol ondersteunen dat hij vrij wordt

Loslaten
is de waarheid van de ander proeven
en daar je eigen waarheid uit destilleren

Loslaten
is de ander de veiligheid bieden om te leren van zijn handelingen

Loslaten
is je eigen cocktail van kwaliteiten en zwaktes omhelzen,
zodat de anderen je niet kunnen manipuleren

Loslaten
is elke dag beleven alsof het de laatste is

Loslaten
is het verleden accepteren
als de weg die je hebt afgelegd om hier te komen

Loslaten
is de toekomst open laten  

 

                                                                                               Ronald van de Peppel, maart '04  

 

 

Tja, en zoals Osho zegt:
"De zachtaardige zal zijn zachtaardigheid
met hand en tand verdedigen,
anders is het alleen maar een sukkel
die zich laat doen.

 

 

 

Welkom op de website van Ronald van de Peppel

 

Agenda

Healings

Auralezing

Reiki

Gallery

Contact

En verder

Boek/Cd Best.

Cursussen

Wie is RvdP

Videofragmenten

Lesbestanden

Voordrachten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terug naar boven